Beleid en wetgeving

Er bestaat nog geen regelgeving die mensen specifiek beschermt tegen mogelijke risico’s van nanomaterialen. Overheden zijn volop bezig met het ontwikkelen en/of aanpassen van hun risicobeleid voor nanotechnologie. Om de veiligheid van nanomaterialen te garanderen, is het nodig om in wet- en regelgeving vast te leggen waaraan nanomaterialen moeten voldoen en hoe dit getest moet worden. Het RIVM ondersteunt zowel diverse ministeries als de EU bij hun inspanningen om dit te realiseren.

Wat is de definitie van een nanomateriaal?

Om wet- en regelgeving op te stellen voor nanomaterialen, dient eerst te worden afgesproken wat een nanomateriaal is. In oktober 2011 heeft de Europese Commissie een Aanbeveling gepubliceerd voor een definitie van een nanomateriaal. De interpretatie van het RIVM en de implicaties van deze definitie voor wetenschap en beleid zijn beschreven in een RIVM rapport. De volgende stap is om de definitie in te passen in de diverse wet- en regelgevingen. Wanneer nodig kunnen daarin specifieke maatregelen voor bepaalde typen nanomaterialen opgenomen worden. Voor biociden is dit inmiddels gebeurd (Verordening (EU) No 528/2012). Voor voedseletikettering (Verordening (EU) No 1169/2011) en cosmetica (Verordening (EC) No 1223/2009) waren al definities opgenomen. Momenteel worden in deze kaders discussies gevoerd om de bestaande definities te harmoniseren met de Aanbeveling.

Welke wet- en regelgeving is van toepassing op nanomaterialen?

Nanomaterialen worden niet gereguleerd binnen een eigen wet- en regelgeving. Binnen de huidige wettelijke kaders (zowel binnen Nederland als binnen de EU) zijn producenten en importeurs van stoffen (inclusief nanomaterialen) wel verplicht om veilige producten op de markt te brengen. Het Europees Parlement acht het belangrijk dat nanomaterialen binnen de volgende wetten en regelingen worden verder opgepakt:
• chemische stoffen (REACH, biociden)
voeding,
cosmetica,
• bescherming van werknemers (Arbo),
• afval en de kwaliteit van lucht, bodem en water
Momenteel zijn nanomaterialen in een zeer beperkt aantal wetgevingskaders specifiek benoemd: 1) voor cosmetica is een beoordeling nodig van de risico’s voordat een product op de markt gebracht kan worden en dient de term ‘nano’ in de ingrediëntenlijst genoemd te worden, 2) bij voedingsmiddelen dient de term ‘nano’ vermeld te worden in de ingrediëntenlijst, 3) voor biociden is een aparte beoordeling van nanomaterialen nodig en deze dienen als ‘nano’ op het etiket worden vermeld. Het doel van het opnemen van nanomaterialen in de wet- en regelgevingen is vooral om mogelijke risico’s van deze nanomaterialen beter in kaart te kunnen brengen.

Welke overheidsinstanties zijn betrokken?

Op de website van de Nederlandse overheid is meer informatie over nanotechnologie te vinden. Hier zijn ook links naar de verantwoordelijke ministeries en de belangrijkste overheidsinstanties en –instellingen te vinden en is informatie te vinden over activiteiten gefinancierd door de overheid.

Een vraag over nanotechnologie en beleid- en wetgeving stuurt u naar: KIR-nano@rivm.nl

Home / Onderwerpen / N / Nanotechnologie / Beleid en wetgeving

RIVM De zorg voor morgen begint vandaag
Menu