English Abstract Here a method is described for estimating public health
and ecosystem effects due to the emission of priority pollutants in the
Netherlands. Priority pollutants are subject to measures of emission
reduction because of their immediate threat to the environment. The method
proposed calculates so-called environmental effect indicators (MEI in Dutch)
and is designed to test the effectiveness of the environmental policy in the
Netherlands.
The first indicator, for ecological environmental effect (MEI/eco),
estimates the impact of priority pollutant emissions on the relative loss of
species from surface waters in the Netherlands. Evaluation of historical
data reveals the impact of priority pollutants on the composition of aquatic
species was to have approximately halved between 1990 and 2003. When
considering only the impact of emissions originating from the Netherlands,
the loss of species was estimated at 3.2% in 1990 and 1.8% in 2003. The
calculation of the MEI/eco is based on estimated exposure,
pollutant-specific species-sensitivity distributions and considerations on
mixture toxicity.
The second indicator, the public health effect indicator (MEI/vgz),
estimates the impact of priority pollutant emissions on the health of the
Dutch population. Evaluation of historical data reveals an impact reduction
of approximately one-third of the priority pollutants on public health in
the Netherlands between 1990 and 2003. The impact is expressed as the loss
of Disability Adjusted Life Years (DALY), which is the population loss of
healthy life years due to disease and untimely death. If we consider only
the emissions originating from the Netherlands, the health impact is
estimated at a loss of 59,000 DALY in 1990 and 41,000 DALY in 2003. The
calculation of the MEI/vgz is based on estimated exposure, the pathogenic
properties of priority pollutants and epidemiological
considerations.
Rapport in het kort
Dit rapport beschrijft een methode die de effecten
schat van Nederlandse emissies van prioritaire stoffen op de volksgezondheid
en ecosystemen. Prioritaire stoffen vormen een dusdanig gevaar voor het
milieu, dat met voorrang emissiereducerende maatregelen zijn getroffen om
dat gevaar te verminderen. De methode berekent zogenaamde
MilieuEffectIndicatoren (MEI) en is ontwikkeld om te toetsen of de
doelstellingen van het Nederlandse milieubeleid gehaald zijn.
De eerste milieueffectindicator, de MEI/eco, schat het verlies van soorten
organismen in het Nederlandse oppervlaktewater als gevolg van emissies van
prioritaire stoffen. Uit een toetsing blijkt dat het effect van prioritaire
stoffen op de soortensamenstelling in de periode 1990-2003 ongeveer is
gehalveerd. Op basis van de Nederlandse emissies wordt het verlies van
soorten in 1990 geschat op 3,2% en in 2003 op 1,8%. De MEI/eco wordt
berekend op basis van geschatte blootstelling, de gevoeligheid van soorten
voor bepaalde stoffen en de giftigheid van bepaalde stofmengsels. De tweede
milieueffectindicator, de MEI/vgz, schat het effect van emissies van
prioritaire stoffen op de volksgezondheid. Uit een analyse van de situatie
in Nederland blijkt dat de impact van de prioritaire stoffen op de
volksgezondheid met ongeveer eenderde is afgenomen. Het effect wordt
uitgedrukt in het verlies aan DALY's (Disability Adjusted Life Years), ofwel
het aantal gezonde levensjaren dat een populatie verliest door ziekten of
voortijdig overlijden. Het effect van de Nederlandse emissies wordt geschat
op een verlies van 59.000 DALY in 1990 en 42.000 DALY in 2003. De MEI/vgz
wordt berekend op basis van geschatte blootstelling, de ziekteverwekkende
eigenschappen van bepaalde stoffen en epidemiologische
gegevens.
