De ozonlaag beschermt het leven op aarde tegen schadelijke UV-straling van de zon. De grootschalige emissie van ozonaantastende stoffen, in de tweede helft van de vorige eeuw, vormde een grote bedreiging voor de ozonlaag. Om mens en milieu te beschermen is daarom op 20 september 1987 het Montreal Protocol opgesteld. Terugkijkend is dit protocol een schoolvoorbeeld van succesvol mondiaal beleid. Door het Montreal Protocol en de latere amendementen is de productie van ozonlaagaantastende stoffen zeer sterk teruggedrongen, waardoor de gevolgen van ozonaantasting beperkt blijven. Naast bescherming van de ozonlaag heeft het Montreal Protocol, tot dusverre meer nog dan het Kyoto Protocol, bijgedragen aan een aanzienlijke beperking van de uitstoot van broeikasgassen.

In een gezamenlijk symposium van RIVM, KNMI en MNP worden verleden, heden en toekomst van de ozonlaag, de UV-belasting en de ermee samenhangende risico's geëvalueerd om de successen van het Montreal Protocol te illustreren. Tevens is er aandacht voor de interactie tussen klimaat en ozon-problematiek. Het Montreal Protocol vormde de eerste belangrijke stap naar het nu verwachte langzame herstel van de ozonlaag. Echter, gelet op de recordomvang van het ozongat in 2006 en de onzekerheden over de interactie tussen de klimaat en ozon problematiek blijft waakzaamheid geboden.

RIVM, KNMI, MNP en hun (inter)nationale collega onderzoeksinstituten bundelen steeds vaker de krachten in integrale evaluaties van bron tot en met effect. Naast de integrale analyse van de huidige situatie en de gevolgen voor Nederland en Europa is er in het symposium aandacht voor de lessen die geleerd kunnen worden uit het beleidsproces rond de ozonproblematiek. Voor een succesvol mondiaal beleid is het nodig tijdig voldoende maatschappelijk draagvlak te creëren. Daarbij spelen media, publiek en bedrijfsleven, naast onderzoekers en beleidsmakers een grote rol.