Patiënten worden steeds vaker thuis met complexe medische technologie behandeld. Naast de voordelen die dit biedt, brengt het ook bepaalde risico’s met zich mee. Ondanks verbeteringen die de afgelopen jaren werden doorgevoerd, zijn er nog aandachtspunten. Dat blijkt uit onderzoek van het RIVMRijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu in opdracht van de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZInspectie voor de Gezondheidszorg).

Het gebruik van complexe medische technologie in de thuissituatie kan naast tijd- en kostenbesparing ook een verbeterde kwaliteit van leven opleveren. Patiënten kunnen namelijk in hun vertrouwde omgeving blijven en hebben thuis een hogere mate van autonomie. Bovendien treden instellingsgerelateerde risico’s, zoals ziekenhuisinfecties, minder vaak of niet op. Er zijn echter ook risico’s aan verbonden, omdat dergelijke apparatuur oorspronkelijk niet voor thuisgebruik is ontworpen en er bij mensen thuis niet continu professionele zorgverleners aanwezig zijn.

Aanbevelingen eerder onderzoek

In eerdere onderzoeken inventariseerden het RIVMRijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu en de IGZInspectie voor de Gezondheidszorg welke complexe medische technologieën thuis gebruikt worden en welke risico’s daarmee gepaard gaan. Daarbij deden zij aanbevelingen om verbeteringen tot stand te brengen. Uit vervolgonderzoek blijkt nu dat deze aanbevelingen voor een deel zijn opgevolgd. Er zijn echter ook risico’s die nog niet voldoende worden ingeperkt.

Voor de meeste aanbevelingen die gedaan zijn in de voorgaande onderzoeken is aandacht geweest bij de betrokken partijen. Daardoor zijn er verschillende verbeteringen tot stand gebracht in de thuisbehandeling met medische technologie. Een voorbeeld van een verbetering is de zogeheten veldnorm die is opgesteld voor chronische beademing. Hierin staan de minimale eisen voor de behandeling thuis beschreven. Daarnaast worden de centra die thuisdialyse begeleiden tegenwoordig gecertificeerd.

Aandachtspunten

Er zijn echter ook nog enkele aandachtspunten. Zo worden niet altijd thuiszorgmedewerkers met de juiste deskundigheid ingezet. Verder krijgen patiënten en mantelzorgers soms onvoldoende begeleiding tijdens de overdracht van het ziekenhuis naar de thuissituatie. Ook ontbreekt regelmatig de noodzakelijke duidelijkheid over wie waarvoor verantwoordelijk is. Er zijn bij een thuisbehandeling namelijk veel partijen betrokken: naast de mantelzorger bijvoorbeeld ook de specialist, huisarts, apotheek, thuiszorg en zorgverzekeraar.